Pappa se dogtertjie word groot. Aaaaaargghh!

 Pappa se dogtertjie

So lyk sy as klein babadogtertjie.  Broos, onskuldig, afhanklik.

Sy is van kleins af geleer van die dinge van die lewe, en hoekom haar pa vol streng reels sal wees wanneer die boyfriends eendag op die toneel gaan verskyn.

En toe ons weer ons oge uitvee, is boyfriends die realiteit. Ok, op laerskool was daar twee van hulle, maar dit is van daai wat hulle nie eers oor praat nie, nevermaaind dat hulle nog wil kom kuier.

 Aan die begin van die jaar is sy hoërskool toe. En hoërskool beteken nuwe maats, nuwe vakke, en veral boyfriends, of dan nou een boyfriend. ‘n Rerige boyfriend.

Twee jaar ouer, met al die tools wat ouers moerse nagmerries gee.  Enigeiemand wat al met tienerseuns te doen gehad het weet dalk (of nie?) dat hulle korasies baaie hoër as hulle IK’s is. En in vandag se dae is maagdelikheid op my kind se ouderdom reeds eerder die uitsondering as die reel.

Ons het van kleins af openlik oor die seksuele met ons kinders gepraat, en ook verduidelik dat daar baie goeie redes is om te weerhou van seks totdat jy getroud is. Ek hoef nie die voordele hier uit te spel nie, of moet ek? So ons moet glo dat haar eie waardestelsel, gegrond op haar christelike geloof EN gesonde verstand, haar sal weerhou van stoutigheid.

Maar die tweetjies vreet mekaar behoorlik op! Gelukkig darem net soen en liefie-liefie. Ek en my vrou kry die horries! Verbied ons hulle dit, dan doen hulle dit skelm. Dan is daar geen beheer nie. Maar ek trek die streep tussen openbaar en privaat. Hulle mag NIE in my sitkamer sit en soen nie. Hulle mag glad nie ‘n slaapkamer kom nie. As hulle wil soen, moet hulle dit buite gaan doen, waar die gesin nie daarop kan afkom nie. Hopelik help dit om die soenery (en meer) te beperk. Maar ons hou maar dop en waarsku as die passie te hoog wil loop. Here, gee ons wysheid hier!

Ek beperk haar tot een maal ‘n maand se kuier by die seun se huis, want ek glo nie die beheer is so goed soos by ons nie. Hoe seg mens nou vir die seun en sy gesin my kind mag nie daar kom kuier nie?

Maar oorslaap is uit soos koekies in die weeshuis buite krismis seisoen. Is ons te streng of te rustig?

Kort na die boyfriend op die toneel verskyn het, verskyn daar nog ‘n stresopwekker in ons huis. En ek het haar nogal gehelp om dit te kry. Mxit! Wonderlike tool, wat byna niks kos om te gebruik nie.

Probleem is net: Die liefies kuier HEELDAG op Mxit, as jy hulle kans gee. Sy word met die foon wakker en raak aan die slaap met die ding soos ek en jy voor die TV, of met ‘n boek. Dit is darem nou nie net die boyfriend nie, maar ook ander tjomme.

Ek het haar geseg dat in die kwartaal sy slegs tussen 9 en 10 saans mag Mxit. In die vakansie is dit egter moeiliker om die beperking te handhaaf. BF is ver, so sy sien hom nie elke dag soos in die kwartaal nie. so, ek verstaan. Maar sy weet dat 6nm tot 9nm is gesinstyd, dan mag sy nie Mxit nie.

Maar dan vat sy gedurig kanse soos, “Ek kyk ‘n fliek, en dan ek mos maar Mxit”.

Toe gryp ek haar haar gisteraaand en seg: “As jy aanhou Mixit en TV kyk, en nie tyd maak vir jou gesinslede nie, moet jy die gevolge daarvan dra”.

Ek het haar ook geseg dat ek gatvol is om te smeek vir aandag. Sy moet nou maar aangaan, en die gevolge dra. Balans moet gehandhaaf word.

Dit lyk asof sy dalk wakker geskrik het, want toe ek vanoggend van Sandton af terugkom, is sy aan die koekies bak, en vertel dat sy nog nie ge-Mxit het heeldag nie. kom ons hoop dit sink in. Ek dit sou verpes om haar selfoon weg te vat, maar ek sal dit moet doen as sy nie vinnig balans kry nie.

Dan wil ek dit seg: Dit is skokkend om te sien hoe slapgat ouers is met die beheer en toesig oor hulle tienerkinders se doen en late. Miskien is dit omdat so baie moet werk deesdae, en veral enkelouers wat sukkel om die ma/pa rol te versoen met die broodwin rol. 

Laasweek hoor ek van ‘n spul skoollaaities wat ‘n tjom dronkgemaak het. en hom op sy fiets laat huistoe ry het daarna. Ons het ook gekuier in ons jong dae, maar ons het ons vrinne opgepas. Skoolkinders kan nog nie drank gebruik nie, want hulle kan nie eers daardie basiese verantwoordelikheid nakom teenoor hulle vriende nie.

Daarom is ek steeds baie taai om veral my tienerkinders te laat kuier by mense wat ek nie ken nie, en veral waar daar nie ouerlike toesig is nie. die Jonge dame het hoeka laasweek dit getraai, en is uitgevang. Sy sal dit nie weer waag nie.

En oorslapery tussen ‘n spul tieners is UIT! Een vriendinnetjie het getraai dat my dogter daar gaan oorslaap. Ons moes toe hoor hoe sy gescheme het almal by haar BF te gaan laat bly, sodat almal lekker kan kuier (vry? of meer?).

Wie van julle het tieners, en hoe hanteer julle hierdie issues?

 Mxit!

Mense om ons…..dws vriende

My kop roer die afgelope twee of drie weke vreeslik hard om die menseverhoudinge wat spesifiek onder die titel “Vriende” val, te definieer.

Vriende  kan jou bure (daai saam met jy kuier) wees, mense wat saam met jou in die kerk/selgroep/gebedsgroep is, en wie se kinders en jou kinders saam speel. Met ander woorde, daardie mense wat deel van jou lewe is omdat jy woon en werk waar jy is, en jou kinders skoolgaan waar hulle is, en jy in die kerk is wat jy is.

Dan kry jy natuurlik daardie vriende wat suiwer net vriende is omdat hulle en jyself op ‘n stadium ‘n band gevorm het wat wyer strek as die ander vriende.

En hoe kan ek vergeet? Jou internet vriende is ‘n nuwe tipe vriendskap wat selfs 10 jaar terug nie bestaan het, of waarvoor mense sou gelag het as julle twintig jaar terug sou seg dat hulle vriende gaan he wat hulle nog nooit die gesig van gesien het nie.

My kopkrap gaan oor die vraag: Hoe diep moet vriendskap raak? Hoe ver moet jy vriende toelaat in jou persoonlike ruimte? Hoe ver kan jy verwag dat vriende jou moet toelaat? Is daar plek vir oppervlakkige vriendskappe? Is daar plek vir simbiotiese vriendskappe? Simbiotiese vriendskappe is daardie wat sal hou net solank daar ‘n gemeenskaplke belang is.

My verstaan van vriendskap was nog altyd dat vriendskap daar is om mekaar te ondersteun. Om beskikbaar te wees wanneer jou vriend ‘n skouer nodig het om op te huil. Om eerlik te wees teenoor jou vriend as jy dink hy jaag aan. Of as hy onregverdig teenoor sy maat/kinders optree. Om hom te ondersteun wanneer hy deur ‘n moeilike depressiewe fase in sy lewe gaan. Om met hom ‘n pad te stap om een of ander emosionele of sielkundige gogga wat sy lewensgeluk steel, uit die weg te ruim. en uiteraard daarop te kan staatmaak dat jou vriend vir jou dieselfde sal doen.

En dan moet daar natuurlik die saam rugby kyk en visvang en kuier en ander ligsinnige goed bykom, ander kan vriendskap mos nou maklik in ‘n depressiewe swart ervaring verander.

My verstaan was nog altyd dat ALLE vriendskappe na die Utopia van vriendskap soos ek dit hierbo verstaan, moet mik. My verstaan was nog altyd dat vriendskappe wat nie groei in diepte nie, eintlik maar tydmors word, en sulke vriende maar oor tyd uit jou lewe moet verdwyn, want dit dien geen doel nie.

My vraag is: Is dit realisties om te verwag dat alle vriendskappe moet groei in diepte? Is daar plek vir sogenaamde oppervlakkige vriendskappe?

Wat van daai vriende wat jy al soveel jaar mee aankom, wat nooit van hulle laat hoor nie. As jy nie bel nie, hoor jy niks. maar tog is hulle altyd verskriklik opgewonde om van jou te hoor.  Hierdie tipe vriende wat ver woon, is ook geneig om gedurig te wil weet wanneer jy weer na hulle kant toe kom, maar nooit op die vliegtuig of in die kar sal klim en na jou kant toe kom kuier nie. Is daar plek vir hierdie vriende? moet jy annhou om hierdie vriendskappe lewendig te hou?

Wat van daai vriende wat deel van jou lewe is, maar wegskram van enige dieper gesprek as vandag se rugby, Bob mugabe se intellegensie, en Steve Hofmeyr se kaskenades?

En wat van jou blog vrinne? Partymaal dink ek hierdie is die lekkerste vriende, want wat jy seg is wat saakmaak. Daars nie status, geld, voorkoms, of enige iets ydel wa die vriendskap be-invloed nie.

Dan weer, is blog vriende rerig? Dit is net te maklik om uit ‘n virtuele vriendskap te verwyn.  Vra maar vir Steve hofmeyr.

Miskien is deel van die lekkerte van blogvriendskappe dat ek as man met etlike vrouens kan vriende wees, wat in die fisiese wereld om my, waarskynlik nie moontlik sou wees nie, weens gemeenskapskinder en vrouens wat nie mal is oor hulle mans se vriendskappe met ander vrouens nie?

Ek sluit nie huweliksmaats, kinders, en ander familie in by hierdie gedagtes nie. Want familie en gesinne se dinamika werk weer heeltemaal anders.

Laat weet wat julle dink. asseblief.

Kliek. En hy is virtueel dood!

Ek het nogal gewonder hoe lank dit gaan wees.

Kry ‘n email van Renchia, waar ek eers dog wie is dan nou dood?

Maar vir heelwat mense is dit sekerlik net so erg so die afsterwe van ‘n goeie vriend. Miskien erger, want anders as met regte afsterwes, waar jy nie meer elke dag die mens  sien nie, gaan jy nog steeds hierdie dooie in die land van die lewendes sien.

Skielik kan jy nou nie meer weet oor wat elke dag in sy lewe aangaan nie. En jy kan nie meer met hom gesels nie. Jy kan hom nie bemoedig nie, en jy kan nie meer hom berispe as jy dink hy jaag aan nie. En jy kan nie meer vir ander mense vertel hoe lekker julle twee nou al weer oor dit of dat gepraat het nie.

En jy het nie eens memories nie, want dit is ook toegesluit.

Nou moet jy ook maar soos al die plebs sonder Internet, by sy shows gaan ry staan om ‘n ou fototjie te kry. En nie te lank nie, gaan sy gesig nie meer ophelder omdat jy sus of so van die blog is (was) nie.

Julle ken mekaar nie meer nie. Jy is nou nog net een van die duisende gesigte wat shows kom kyk, en sy CD’s koop.

Sterkte met die rou proses! Ek het gelukkig al ‘n week gelede daarmee begin. Maar somehow voel ek tog steeds effens legerig.

En vir hom: Sterkte met die heel word proses! Miskien het jy die regte ding vir jouself en veral jou gesin gedoen…maar die bloggers is eina vanoggend!